Op 7 december was het weer zover, de winterbiertocht in Wijchen. Krap anderhalve maand na de Herfstbockbiertocht was het weer raak. Nog niet helemaal in de winterse sferen, het was een graad of 12 met regen, maar dat drukte de pret niet.
Deze keer geen lunch vooraf, volgende keer wel weer. Er werd gestart bij Meneer Smit. Gelukkig maar. Want starten op het plein achter Thuis bij Fien geeft toch een mindere beleving dan alle kroegen af mogen lopen.
En waar begonnen we mee bij Meneer Smit? Met twee keuzes, een N'ice Chouffe en een Gouden Carolus Christmas. Twee keuzes uit België dus. En ook gelijk van 10%. Niet rustig aan opbouwen van laag naar hoog. Nee, gelijk met gestrekt been erin. Bij de start kreeg je ook weer een gadget, een button voor de verzamelaars en een kerstmuts die knipperende lichtjes zou moeten hebben.
Afijn, het eerste zware biertje was verorberd. Tegelijk stond de formule 1 aan, want Max kon nog kampioen worden. Maar daar hebben we niet al te lang over nagedacht, want we waren ook op weg naar Thuis bij Fien. En daar staat altijd iets van Brouwerij de Hemel op de kaart...
Behalve vandaag. Voor de verandering stond er iets van een andere Nijmeegse brouwerij, een Sexy Motherbocker van Oersoep, op de kaart. Tezamen met een Delirium Christmas. Weer zware kost. Hoewel de Motherbocker (8.4%) goed toeven is, is ook de Delirium (10%) een aanrader. Tegelijk werd ook NEC aangezet op een telefoon, want hoewel er ook Max fans aanwezig waren, was NEC iets belangrijker. Het werd ook meer weer wat bij de herfsttocht hoorde eigenlijk. Regen en wind.
Nadat de pompoenen op tafel achtergelaten waren, werd de tocht voortgezet naar Lieve Sophie. Normaal ons onofficiële startpunt van de tocht. Daar aangekomen was de keuze ook daar lastig. Of je pakt een Noorderwiend van de Texelse brouwerij, of een Glühweizen van de Amsterdamse brouwerij Gebrouwen door Vrouwen. Die laatste verwacht je eigenlijk aan het begin van de tocht. Met 6.5% is ie redelijk licht voor een winterbier. Daardoor smaakte hij na 2 zware bieren iets minder lekker dan gehoopt en verwacht. Niks mis met een glühweinsmaakje eigenlijk. Verrassend waren ook de verwarmde zitkussens daar. Niet dat zoiets heel raar is, maar wel als ineens je achterwerk heel warm wordt. Intussen begon het harder te regenen en besloten we richting cafe Zus te lopen.
Daar aangekomen konden we eindelijk ergens droog zitten. Namelijk binnen. De formule 1 werd daar op een scherm uitgezonden en zo zagen we dat het Max niet lukte om kampioen te worden. NEC stond trouwens nog gelijk.
De keuze was weer reuze bij cafe Zus. 4 stuks stonden er op het menu. Van Uzzewuzze van 7.5% tot een Buch Noël van 12%. Daartussenin zaten een Achelse kluis en een St. Bernardus van 9.5%. Heerlijk. Er stond een DJ plaatjes te draaien, heerlijk hard Hollands. Er werd nog gediscussieerd waar we gingen eten naderhand. De Joegoslaaf tegenover cafe Zus is dicht. Nadat al jaren het pinapparaat kapot was, lijkt het erop dat ze of stoppen, of ergens anders gaan beginnen. Maar daar werd niks gegeten dus.
Na café Zus werd er doorgegaan naar het marktplein, waar Zaal 4 en Brownies en Downies hun eigen tapkar hadden staan. Waar je in het verleden nog een tap voor de zaak zelf had staan, is dat nu verplaatst naar het marktplein. Een jaar of tien geleden stond de tap van Brownies en Downies aan de achterkant. Op het buitenterras daar. De meest geniale beslissing ooit. Rijen met zatte mensen die door het restaurant heen liepen, niet meer wisten welke kant de deuren open gingen en zo vast kwamen te zitten in het portaal. Maar goed, dat was toen...
Nu kan je bij Zaal 4 niet eens meer een zak bitterballen bestellen omdat je trek hebt en opeten bij de tapkar. Dan moet je blijkbaar eerst op het terras plaatsnemen. Waar ze tijdens corona maar wat graag afhaalmaaltijden aanboden, zijn een paar bitterballen eind 2025 blijkbaar een onmogelijke vraag.
Het bier was er wel goed, een donker kasteelbier en een Circus winter Ale. Bij de buren stond de Gulpener Wintervrund op de kaart, tegelijk met Browniebier. Vermoedelijk door de keten zelf laten brouwen.
Na het bitterbal drama, zijn we in de stromende regen doorgelopen naar café Anneke. Daar hadden ze in tegensteloing tot de herfstbockbiertocht, geen tap buiten staan. Wat maar goed was, anders was al het bier aangelengd met regenwater. Met de keuze uit Jopen, 't IJ en Texels was het een Noord-Hollandse aangelegenheid. Maar die van Texels smaakte het beste. Het was wel lekker warm binnen.
De laatste rondes sloten we traditiegetrouw af bij Sterrebosch en De Arend. En bij Sterrebosch stond uiteraard Hertog Jan op de kaart. De wintereditie van dit jaar en van vorig jaar. Hoe ouder hoe beter, dus die van vorig jaar dronken we op. Er stond een vuurkorf buiten, maar niemand stond er bij. Maar dat was logisch door de regen.
In de Arend staat ook iedere tocht iets van Muifel op de kaart. Deze keer zuster Agatha. Een quadrupel van 10%. Dat is een heftige afsluiter. Iets milders? Dan kon je de Nondeju Grand Cru proberen van 11,5%... Mocht je nog niet naar de Filistijnen zijn na al dat bier, dan geeft deze keuze je wel het laatste zetje.
Bij de Arend kwamen we nog bekenden tegen die een andere route genomen hadden bij Lieve Sophie. Het voelde een beetje vreemd zei hij. Maar wel lekker. Wat een heidense streek. Na wat lachen gingen ze weer verder, want ze moesten nog een halve tocht afleggen. Wij gingen eten, niet bij de Joegslaaf, niet bij de Griek, niet bij Sterrebosch, niet bij de Chinees, maar iets verschillends. Bij Difference. En dat smaakte goed. Denk ik.
Al met al weer een fantastische tocht. Max werd geen kampioen, NEC won, bitterballen werden niet geserveerd en het was nat. Maar vooral heel lekker.
Reactie plaatsen
Reacties